Skip to main content

Συναντώντας έναν ήρωα· Απεβίωσε ο τελευταίος επιζών του Noratlas που καταρρίφθηκε στην Κύπρο.

Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης 424 – Β’ Παθολογική – Θάλαμος 319 – 22/8/2016. Ο πατέρας μου βρίσκεται στο νοσοκομείο ταλαιπωρημένος από κάποια προβλήματα υγείας. Μετά από κάποιες μέρες νοσηλείας μεταφέρεται στον θάλαμο 319 του νοσοκομείου. Φτάνοντας για την καθιερωμένη επίσκεψη με τη μητέρα μου στο θάλαμο αντικρίζω στο απέναντι κρεβάτι του πατέρα μου έναν ηλικιωμένο κύριο με μάσκα οξυγόνου, του οποίου το πρόσωπο λάμπει καθώς προσεγγίζω τον πατέρα μου. Αμέσως μου ψιθυρίζει στο αυτί «αυτός ο άνθρωπος είναι ήρωας», δίχως να μου πει κάτι παραπάνω. Μετά από λίγα λεπτά μου συστήνεται· «Θανάσης Ζαφειρίου» και μου σφίγγει το χέρι. Καταλαβαίνω πως το συγκεκριμένο όνομα μου είναι οικείο δίχως να γνωρίζω συγκεκριμένα πως. Μου μίλησε για τον πατέρα μου και μου είπε χαρακτηριστικά «εγώ σε μια βδομάδα θα τον έχω κάνει περδίκι τον πατέρα σου».

Μετά από λίγη ώρα και αφού αντιλήφθηκα ποιος ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν στο απέναντι κρεβάτι πήγα δίπλα του και αφού του έδωσα τα θερμά μου συγχαρητήρια για την αυτοθυσία του ζήτησα τον αριθμό του για να μιλήσουμε κατ’ ιδίαν με το που θα έβγαινε από το νοσοκομείο. Μου λέει «εγώ σε κανά δυο μέρες θα βγω και θα έρθεις στη Νεάπολη να τα πούμε γιατί έχεις σπουδάσει Ιστορία και πρέπει να σου δείξω τι έχω κρατήσει εδώ και 42 χρόνια».

Οι επόμενες μέρες με έβρισκαν να περνάω τις ώρες του επισκεπτηρίου δίπλα του και να κουβεντιάζουμε για την Κύπρο. Περιέγραψε εν συντομία την συγκλονιστική εκείνη νύχτα της 21ης Ιουλίου γιατί δεν ήθελε να επεκτείνεται και να θυμάται τι είχε συμβεί. «Κάθε βράδυ ξυπνάω από τα ψυχολογικά τραύματα που μου άφησε εκείνη η νύχτα. Κάθε βράδυ σκέφτομαι τα 32 παλικάρια που σκοτώθηκαν στην αποστολή αυτοκτονίας» μου είπε. Έτσι ονόμαζε την συγκεκριμένη αποστολή. Ήταν τότε που ο 20χρονος στρατιώτης της Α’ Μοίρας Καταδρομέων έλαβε εντολή να μεταφερθεί στην Κύπρο δίχως να ξέρει το γιατί – κανείς δεν ενημέρωσε τους στρατιώτες. Καθώς βρίσκονταν στο λεωφορείο για να φθάσουν στο αεροδρόμιο κατάλαβαν από την ανησυχία του κόσμου πως είχε ξεκινήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μετά από πολλές ώρες ταξιδιού τα ξημερώματα της 21ης Ιουλίου το Noratlas καταφθάνει στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας και ξεκινάει να δέχεται πυροβολισμούς από αντιαεροπορικά βλήματα. Βλέπει έναν προς έναν τους στρατιώτες δίπλα του να σκοτώνονται καθώς τα βλήματα τρυπούν το αεροσκάφος. Αμέσως μετά μια βόμβα εξερράγη στο αεροσκάφος και το πλήρωμα σκοτώνεται. Ο κ. Ζαφειρίου καταφέρνει να ανοίξει την πόρτα και να πηδήξει από ύψος 75 μέτρων. Εκεί φτάνει η μνήμη του. Μέχρι την στιγμή που πήδηξε. Κάποιες ώρες αργότερα εντοπίστηκε από έναν Κύπριο γιατρό με περίπου εκατό κατάγματα σε όλο του το σώμα και σε λιπόθυμη κατάσταση. Η ιστορία του κ. Ζαφειρίου παρατίθεται αναλυτικά παρακάτω.

Ακούω με κομμένη την ανάσα όλα όσα μου περιγράφει, όσο συνοπτικά και αν τα λέει. Αυτό που τον ενοχλούσε περισσότερο όμως ήταν το παράπονο που δεν τον άφησε να ηρεμήσει σε όλη του τη ζωή. Αυτή η αποστολή αυτοκτονίας όπως λέει ήταν σχεδιασμένη. «Δεν ήταν ένα απλό λάθος, ούτε ισχύει αυτό που προσπάθησαν τόσα χρόνια να μας πείσουν πως η Κύπρος δεν έλαβε το μήνυμα για την άφιξη των Noratlas». Ο κ. Ζαφειρίου ισχυριζόταν πως είχε στην κατοχή του στοιχεία που αποδεικνύουν την ενοχή τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου.

Στις 29/8/2016 ο πατέρας μου λαμβάνει εξιτήριο από το Νοσοκομείο και την προηγουμένη είδα για τελευταία φορά τον Θανάση Ζαφειρίου. Ζήτησε να του αλλάξω την κομπρέσα που είχε στο μέτωπο του κοιτώντας με λυπημένος και θυμωμένος για την κατάσταση που βρίσκεται. Μου σφίγγει το χέρι ξανά και μου λέει «θα τα πούμε εμείς, δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες εδώ». Του απάντησα πως περιμένω με τεράστια ανυπομονησία να βελτιωθεί η κατάσταση του και να βρεθούμε εκτός νοσοκομείου. Δεν καταφέραμε όμως να βρεθούμε και να μου δείξει το αρχείο του. Εχθές 1/9/2016 ο κ. Ζαφειρίου απεβίωσε. Η μνήμη του όμως θα μείνει για πάντα ζωντανή.

Κάθε φορά που τον έβλεπα καταριόταν τη στιγμή που έφθασε στην Κύπρο. Την ίδια ώρα όμως έβλεπε κανείς στο πρόσωπο του έναν πραγματικό πατριώτη που δεν δίστασε ούτε στιγμή να βοηθήσει «τα αδέρφια μας, τους Κύπριους» όπως έλεγε, που βασανιζόταν από τα όσα έζησε, που είδε τους 32 στρατιώτες του να χάνονται μπροστά στα μάτια του. Είχα την τιμή να γνωρίσω έναν ήρωα, ένα κομμάτι της ιστορίας που διδάχθηκα μα πάνω από όλα γνώρισα έναν άνθρωπο που κράτησε το χαμόγελο μέχρι το τέλος και ανοίχτηκε σε έναν ξένο όπως ήμουν εγώ. Στις κουβέντες μας έλεγε πόσο αγαπημένους έβλεπε τους γονείς μου μαζί και μου έδινε δύναμη με τα λίγα λόγια του. Δυστυχώς δεν κατάφερα να τον συναντήσω εκτός νοσοκομείου όμως χαίρομαι που βρέθηκα κοντά σε έναν τόσο σπουδαίο ήρωα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Αξίζουν θερμά συλλυπητήρια στην γυναίκα του κ. Ζαφειρίου που βρισκόταν συνέχεια δίπλα του και σε όλη του την οικογένεια. Υπάρχει ανάγκη από τέτοια πρότυπα ανθρώπων που η δύναμη της ψυχής τους είναι αξιομνημόνευτη.

Γιαννακόπουλος Κωνσταντίνος

 

GAP_3638
Γιαννακόπουλος Κωνσταντίνος Απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας ΑΠΘ.