Skip to main content

Γερμανικό υποβρύχιο του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε στις Βελγικές ακτές

Το ναυάγιο ενός γερμανικού υποβρυχίου που βυθίστηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε στη Βόρεια Θάλασσα με τους αξιωματούχους να πιστεύουν ότι υπάρχει πιθανότητα να βρίσκονται ακόμα 23 πτώματα στο εσωτερικό του.

Ο λόγος που βυθίστηκε ήταν μία νάρκη, η οποία ενδεχομένως σύρθηκε στην επιφάνεια, καθώς το υποβρύχιο πιάστηκε σε μια αλυσίδα άγκυρας. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το υποβρύχιο τύπου UB-II διατηρείται σε καλή κατάσταση και βρίσκεται τώρα σε βάθος 30 μέτρων έξω από την Βελγική ακτή.

Έπειτα από ερωτήσεις σχετικά με την τοποθεσία του ναυαγίου, ο Διοικητής της Δυτικής Φλάνδρας, Carl Decaluwé, απάντησε ότι δεν θα αποκαλυφθεί αυτή η πληροφορία ώστε να αποφευχθεί λεηλασία ή ακόμα και η καταστροφή του.

Αναφορικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το υποβρύχιο, ο Διοικητής ανακοίνωσε ότι «το υποβρύχιο διατηρείται σε τόσο καλή κατάσταση, ώστε να πιστεύουμε πως όλες οι σοροί είναι ακόμη μέσα», γεγονός για το οποίο έχει ήδη ενημερωθεί η Γερμανική Πρεσβεία.

Παρά την σχετικά καλή κατάστασή του, το υποβρύχιο, και κυρίως το μέρος της πλώρης, έχει υποστεί καταστροφές, ωστόσο οι αποθήκες έχουν παραμείνει κλειστές και άθικτες. Άθικτη περιγράφεται να είναι και η γέφυρα, ενώ τα περισκόπια είναι ακόμα ορατά. Επιπλέον, δύο τορπηλοσωλήνες βρέθηκαν σε απόσταση από το ναυάγιο. 

Μέχρι στιγμής, έχουν βρεθεί έντεκα υποβρύχια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε Βελγικά νερά, όμως αναφέρεται ότι το συγκεκριμένο είναι το πιο καλοδιατηρημένο.

Τα υποβρύχια τύπου UB-II ναυπηγήθηκαν το 1915 και το 1916 και είχαν τη δυνατότητα να βυθιστούν έως περίπου 50 μέτρα. 

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σωματείο των Φίλων του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα: Alan Wakefield: Mountains, Mules and Malaria  Soldiering with the British Salonika Force 1915-1918

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Σωματείο των Φίλων του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα σας προσκαλεί την Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017, ώρα 7:00 μ. μ., στην ομιλία του κ. Alan Wakefield, συγγραφέα και προέδρου της Salonika Campaign Society, με θέμα:

Mountains, Mules and Malaria 

Soldiering with the British Salonika Force 1915-1918

Βουνά, μουλάρια κι ελονοσία:

Με το στρατό της Βρετανικής Δύναμης Θεσσαλονίκης 1915-1918

Η ομιλία εξετάζει τις εμπειρίες των Βρετανών στρατιωτών που υπηρέτησαν στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ομιλητής αναφέρεται στη φύση του πολέμου και των γενικότερων συνθηκών χρησιμοποιώντας μαρτυρίες από επιστολές, ημερολόγια και αναμνήσεις. Έμφαση δίνεται στις κλιματολογικές συνθήκες, το ανάγλυφο του εδάφους και τις διάφορες ασθένειες που επηρέασαν τη ζωή και τις δραστηριότητες των Βρετανών κατά τη διάρκεια του πολέμου, παρέχοντας παράλληλα μια εικόνα της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας εκείνη τη χρονική περίοδο.

Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων «Αλέξανδρος Χαΐτογλου» του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, Προξένου Κορομηλά 23 (δίπλα από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης), τηλ. 2310 229778.

Είσοδος ελεύθερη. Η ομιλία θα δοθεί στην αγγλική γλώσσα και θα υπάρχει μετάφραση στην ελληνική.

Ο Alan Wakefield γεννήθηκε στο Marlborough του Wiltshire το 1968. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Reading το 1990 με πτυχίο στην Ιστορία και στη συνέχεια έλαβε Master of War Studies από το King’s College του Λονδίνου. Έχοντας εργαστεί ως επιμελητής στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο και στο Μουσείο της RAF, ο Alan έλαβε ένα ακόμη μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στις Μουσειολογικές Σπουδές από το University College London.

Μεταξύ του 2000 και του 2016 εργάστηκε ως επιμελητής και στη συνέχεια ως υπεύθυνος του αρχείου φωτογραφίας του Imperial War Museum. Τον Αύγουστο του 2016, ο Alan διορίστηκε στη θέση του επικεφαλής του Τμήματος του IWM για τη μελέτη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των διενέξεων στις αρχές του 20ού αιώνα.

Σε αυτή τη θέση, ο Alan είναι υπεύθυνος για μια ομάδα επτά επιμελητών και ιστορικών επιφορτισμένων με την ευθύνη για όλες τις ιστορικές και συλλεκτικές συλλογές του Μουσείου σχετικά με την περίοδο 1900-1929.

Το 2004 ήταν συν-συγγραφέας του βιβλίου Under the Devil’s Eye: O ξεχασμένος Στρατός της Βρετανίας στη Θεσσαλονίκη 1915-1918 (αναδημοσιεύθηκε το 2011) και το 2006 του βιβλίου Christmas in the trenches (Χριστούγεννα στα χαρακώματα) 1914-1918. Το 2009, ο Alan δημοσίευσε το ημερολόγιο ενός στρατιώτη του βασιλικού πυροβολικού, ο οποίος υπηρέτησε στο δυτικό μέτωπο. Αυτή τη στιγμή εργάζεται σε ένα βιβλίο σχετικά με την εκστρατεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στη Μεσοποταμία.

Ο Alan κατέχει σήμερα τη θέση του Προέδρου της Salonika Campaign Society και είναι μέλος της Βρετανικής Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας. Γράφει και παρουσιάζει διάφορες πτυχές της στρατιωτικής ιστορίας, με ιδιαίτερη έμφαση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την τελευταία δεκαετία έχει οδηγήσει πολλές ομάδες επισκεπτών από τη Βρετανία στα πεδία μαχών του Μετώπου της Θεσσαλονίκης.

Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης Εκδήλωση φόρου τιμής στη μνήμη των θυμάτων των απαγχονισμών στην Αμάσεια (Σεπτέμβριος 1921)

ΕΥΞΕΙΝΟΣ  ΛΕΣΧΗ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  KAI MOΡΦΩΤIKH ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΝΙΚΗΣ 13 – 546 23 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΤΗΛ. (2310) 241.753 – FAX: (2310) 277.315

www.efxinos.gr  e-mail: info@efxinos.gr

 

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

            Ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης

      σας προσκαλούν

                        στην εκδήλωση φόρου τιμής στη μνήμη των θυμάτων

                        των απαγχονισμών στην Αμάσεια (Σεπτέμβριος 1921)

                    που θα γίνει την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου, ώρα 7.30 μ.μ.,

        στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ευξείνου Λέσχης ( Λεωφόρος Νίκης 13 )

 

Θέματα – Ομιλητές

«Ο Ελληνισμός του Πόντου στις αρχές του 20ού αιώνα : από τις μεγάλες προσδοκίες, στα δικαστήρια της Αμάσειας και τις τραγικές ματαιώσεις», Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, Επίκουρος Καθηγητής της νεοσύστατης Επώνυμης Έδρας Ποντιακών Σπουδών του ΑΠΘ

«Η Ανατολία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο : η συγκρότηση του έθνους-κράτους της νέας Τουρκίας και το ζήτημα των μειονοτήτων», Χαράλαμπος Γάππας, ιστορικός ερευνητής, μεταπτ. Τομέα Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ

Το πραξικόπημα της 19ης Αυγούστου 1991. Ο επιθανάτιος σπασμός της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας

Το πραξικόπημα της 19ης Αυγούστου 1991.

Ο επιθανάτιος σπασμός της  Σοβιετικής Αυτοκρατορίας

 

Το πραξικόπημα του Αυγούστου 1991, υπήρξε μια ετεροχρονισμένη, σπασμωδική και αψυχολόγητη ενέργεια εκτροπής μιας δυναμικής, η οποία, στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του ΄80 είχε αναδείξει ανάγλυφα τις αντιφάσεις και τις εγγενείς αδυναμίες του κομμουνιστικού συστήματος διακυβέρνησης όχι μόνο στην ΕΣΣΔ, αλλά στο σύνολο των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Δυο χρόνια νωρίτερα, το 1989, είχαν λάβει χώρα τρεις σημαδιακές εξελίξεις,  με ό,τι συνεπάγονταν σε επίπεδο συμβολισμού και όχι μόνο: η εξέγερση της πλατείας Tian’anmen του Πεκίνου (Απρίλιος-Ιούνιος),  η  αλυσίδα αμφισβητήσεων στην Πολωνία, Ουγγαρία και Ανατ. Γερμανία, η οποία, τον Νοέμβριο οδήγησε στην πτώση του τείχους  του Βερολίνου, τέλος, η ανατροπή, με δραματικό  και βίαιο τρόπο, του καθεστώτος Ceauşescu στη Ρουμανία (Δεκέμβριος).

Υπό την άγρυπνη παρακολούθηση της Δύσης, ο Κομμουνισμός είχε περιέλθει σε διαδικασία αποσύνθεσης. Ωστόσο, η απαρχή του όλου φαινομένου εντοπίζεται τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1985, με την ανέλιξη του Mikhail Gorbachev στο ανώτατο αξίωμα της ΕΣΣΔ. Θεωρώντας ως ύστατη ελπίδα επιβίωσης του κομμουνιστικού συστήματος διακυβέρνησης την εισαγωγή ενός φιλόδοξου προγράμματος μεταρρυθμίσεων, με άξονα τις έννοιες της πολιτικο-οικονομικής ανασυγκρότησης (perestroika) και της ειλικρίνειας (glasnost), ο Gorbachev επιχείρησε, με εμφανή καθυστέρηση, να εμφυσήσει ζωή σε έναν υπερτροφικό και αναχρονιστικό οργανισμό, ο οποίος έπνεε τα λοίσθια. Το αποτέλεσμα υπήρξε ακριβώς το αντίθετο από το αναμενόμενο. Η πρωτοβουλία αυτή απελευθέρωσε ανεξέλεγκτες δυνάμεις, καταπιεσμένες από μια εβδομηντακονταετία συγκεντρωτικής διακυβέρνησης, προκαλώντας, ταυτόχρονα, και την αντίδραση της αρτηριοσκληρωτικής και αδύναμης να αντιληφθεί το μέγεθος του διακυβεύματος, νομενκλατούρας. Από την άλλη πλευρά, η επικοινωνιακή υποδοχή, της οποίας έτυχε, για λόγους ευνόητους, το πείραμα του Gorbachev από την πλευρά της Δύσης, συνέβαλε στην εκδήλωση μιας αίσθησης αμηχανίας στις τάξεις των παραδοσιακών κύκλων της ΕΣΣΔ, η οποία, με την πάροδο του χρόνου, άρχισε να μετουσιώνεται σε ανοικτή αντιπαλότητα. Το πραξικόπημα της 19ης Αυγούστου 1991 ενσαρκώνει και αντανακλά όλες τις παραπάνω παραμέτρους.

Το 1991, η ΕΣΣΔ ήταν αντιμέτωπη με μια σοβαρή οικονομική και πολιτική κρίση. Τη χιονοστιβάδα των θεαματικών εξελίξεων του 1989, διαδέχθηκε μια έξαρση του φαινομένου των (μη ρωσικής προέλευσης) εθνικισμών: μέσα στο 1990, οι τρεις Βαλτικές δημοκρατίες, η Αρμενία και η Γεωργία δήλωσαν την απόσχισή τους από τη Σοβιετική Ένωση. Στη Λετονία και στη Λιθουανία καταβλήθηκε προσπάθεια αποκατάστασης της Σοβιετικής κυριαρχίας δια της βίας. Με το δημοψήφισμα της 17ης Μαρτίου 1991, ωστόσο, οι υπόλοιπες δημοκρατίες επέλεξαν να παραμείνουν στους κόλπους μιας περισσότερο αποκεντρωμένης ΕΣΣΔ, υπό τη μορφή μιας Συνομοσπονδίας ανεξάρτητων κρατών με κοινό πρόεδρο και κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Το σχετικό Σύμφωνο επρόκειτο να υπογραφεί από τη Ρωσία, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν στις 20 Αυγούστου. Συνεπώς, η ημερολογιακή επιλογή των πραξικοπηματιών (άμεση παραμονή της τελετής της υπογραφής) μόνο ως τυχαία δεν δύναται να θεωρηθεί. Αν και υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις, που συνηγορούσαν υπέρ μιας επικείμενης εκτροπής (ακόμα και ο ίδιος ο Gorbachev προσεγγίστηκε, δίχως επιτυχία, από τους επίδοξους κινηματίες, ίσως δε και γι αυτό το λόγο εγκατέλειψε τη Μόσχα, μεταβαίνοντας στη θερινή του κατοικία στην Κριμαία), τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου οι Μοσχοβίτες αιφνιδιάστηκαν από τη θέα των τεθωρακισμένων. Το πραξικόπημα οργανώθηκε πρόχειρα και αψυχολόγητα, η δε αποτυχημένη έκβασή του σηματοδοτήθηκε από τις πρώτες, κιόλας, ώρες, εξαιτίας της αδικαιολόγητης υποβάθμισης δυο θεμελιωδών παραμέτρων: 1) Της σθεναρής αντίδρασης της κοινής γνώμης, μη διατεθειμένης να βιώσει εκ νέου τη στυγνή διακυβέρνηση του παρελθόντος και 2) της αδυναμίας έγκαιρης θέσης υπό έλεγχο του ιδιοσυγκρασιακού Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Boris Yeltsin, ο οποίος, κατά τη διήμερη διάρκεια του πραξικοπήματος, αναδείχθηκε σε σύμβολο αμφισβήτησης και δυναμικής αντίστασης, εμπνέοντας και παρασύροντας τα πλήθη. Γύρω από το θέατρο των εξελίξεων, το κτήριο του Ρωσικού Κοινοβουλίου (Λευκός Οίκος), υψώθηκαν προστατευτικά οδοφράγματα και κατέστη ταχύτατα σαφές πως μια επίθεση των τεθωρακισμένων θα κατέληγε σε λουτρό αίματος. Η διστακτικότητα, η ολιγωρία, αλλά και η έλλειψη ομοφωνίας, που επέδειξαν οι πραξικοπηματίες σε κρίσιμες στιγμές, οδήγησαν, τελικά, το όλο εγχείρημα σε πλήρη αποτυχία, 48 ώρες αργότερα. Η διεθνής κοινότητα κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή το πραξικόπημα, απαιτώντας την άμεση αποκατάσταση της νομιμότητας. Στην Ελλάδα σημειώθηκε σύμπραξη σύσσωμου του πολιτικού κόσμου με εξαίρεση το ΚΚΕ, το οποίο, σπεύδοντας να χαρακτηρίσει το πραξικόπημα ως “θετική εξέλιξη”, εκτέθηκε ανεπανόρθωτα. Επιστρέφοντας στη Μόσχα το βράδυ της 21ης Αυγούστου, ο Mikhail Gorbachev, γνώριζε πολύ καλά πως οι δραματικές εξελίξεις του τελευταίου διημέρου είχαν συμπαρασύρει και τις δικές του προσπάθειες. Ισχυρός άνδρας των περιστάσεων, αλλά και αξιόπιστος συνομιλητής με τη Δύση είχε, πλέον, αναδειχθεί ο Boris Yeltsin. Τα όσα συνέβησαν κατά το επόμενο τετράμηνο επιβεβαιώνουν την περίφημη θεωρία του “ντόμινο”.

Μέσα σε ένα δίμηνο (27 Αυγούστου – 27 Οκτωβρίου), τα ανώτατα Σοβιέτ της Μολδαβίας, του Αζερμπαϊτζάν, του Κιργιστάν, του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν ανακοίνωσαν την απόσχισή τους από την ΕΣΣΔ και την ανεξαρτησία τους. Την 1η Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο σχετικού δημοψηφίσματος, το 90% του πληθυσμού της Ουκρανίας τάχθηκε επίσης υπέρ της ανεξαρτησίας. Στις 8 του ιδίου μήνα, οι Πρόεδροι της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας συναντήθηκαν στο Μινσκ και προχώρησαν στη συγκρότηση της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών, στην οποία προσχώρησαν αμέσως η Γεωργία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και οι Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας. Στις 24 Δεκεμβρίου, η Ρωσική Ομοσπονδία δήλωσε πως επρόκειτο να υποκαταστήσει την ΕΣΣΔ στη Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Στον Πρόεδρο της (ανύπαρκτης πλέον) Σοβιετικής Ένωσης, δεν απέμενε παρά μια μόνο κίνηση. Ανήμερα  Χριστούγεννα  του 1991, ο  Mikhail Gorbachev υπέβαλε την παραίτησή του, εκτρέποντας, άθελά του, τον ρου της Ιστορίας με την ταφόπλακα, την οποία αναγκαστηκε εκ των πραγμάτων να θέσει επάνω σε 74 ετών κομμουνιστική διακυβέρνηση.

 

1985: Η ανέλιξη του  Mikhail Gorbachev στην ηγεσία του Politburo χαιρετίζεται από τον διεθνή Τύπο.

 

Mikhail Gorbachev και George Bush: Η αναθέρμανση των σχέσεων της ΕΣΣΔ με τις ΗΠΑ περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄80.

 

19 Αυγούστου 1991: Μονάδες τεθωρακισμένων στους δρόμους της Μόσχας.

 

Η συνέντευξη Τύπου των πραξικοπηματιών. Στο μέσο διακρίνεται ο Guennadij Yanayev, Αντιπρόεδρος της ΕΣΣΔ. Περιστοιχίζεται από τους  Boris Pugo, Υπουργό Εσωτερικών (αριστερά) και Oleg Baklanov, Αναπληρωτή Υπουργό του Συμβουλίου Άμυνας. Ο Pugo αυτοκτόνησε στις 23 Αυγούστου. Οι υπόλοιποι δυο αμνηστεύθηκαν το 1994.

 

Η θερινή κατοικία του Gorbachev στο Foros της Κριμαίας, όπου ο Πρόεδρος της ΕΣΣΔ παρέμεινε αιχμάλωτος καθ όλη τη διάρκεια του πραξικοπήματος.

 

Το διάγγελμα του Gorbachev προς τον έξω κόσμο. Τελικά, η κασέτα δεν κατέστη δυνατό να φυγαδευθεί εκτός της θερινής κατοικίας, με αποτέλεσμα να προβληθεί έπειτα από το πέρας του πραξικοπήματος.

 

Τα τεθωρακισμένα αναπτύσσονται στην περιοχή της Ερυθράς Πλατείας (επάνω) υπό τις αποδοκιμασίες των κατοίκων της Μόσχας (κάτω).

  

Πολίτες εμποδίζουν τη διέλευση των τεθωρακισμένων και σέρνουν δια της βίας τα πληρώματα έξω από αυτά.

 

Ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας της Ρωσίας, Boris Yeltsin, καταγγέλει το πραξικόπημα σκαρφαλωμένος σε ένα τεθωρακισμένο στον περίβολο του κτηρίου της Ρωσικού Κοινοβουλίου (Λευκός Οίκος).

 

Το πλήθος υψώνει οδοφράγματα μπροστά από τον Λευκό Οίκο, προκειμένου να αποτρέψει πιθανή έφοδο των τεθωρακισμένων.

 

Η μακρά νύκτα της 20ής προς 21η Αυγούστου (επάνω), με τα πρώτα ίχνη ανατροπής της ισορροπίας των πραγμάτων.

21 Αυγούστου 1991: Τα πληρώματα των τεθωρακισμένων αρνούνται να υπακούσουν στις διαταγές.

 

Ο Mikhail Gorbachev επιστρέφει στη Μόσχα με εμφανή τα ίχνη της ταλαιπωρίας.

 

Ο Boris Yeltsin πανηγυρίζει την αποτυχία του πραξικοπήματος από τον εξώστη του Λευκού Οίκου . 

 

Η κηδεία των τριών θυμάτων, που πυροβολήθηκαν από στρατιώτες.

 

26 Αυγούστου 1991: O Boris Yeltsin απαιτεί την αναστολή λειτουργίας του Κομμουνιστικού Κόμματος.

 

25 Δεκεμβρίου 1991: O Mikhail Gorbachev αναγγέλει από την τηλεόραση την παραίτησή του από το αξίωμα του Προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης.

 

26 Δεκεμβρίου 1991; Η Ρωσική σημαία κυματίζει στον τρούλο του Κρεμλίνου, θέτοντας επισήμως τέλος σε 74 έτη κομμουνιστικού καθεστώτος

A Very Russian Coup (documentary)

 

Επιμέλεια αφιερώματος: Γιάννης Μουρέλος

Μορφοποίηση – Επιμέλεια έκδοσης: Νίκος Μισολίδης

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Victoria E. Bonnell, Ann Cooper, Gregory Freidin (Επιμ.): Russia at the Barricades: Eyewitness Accounts of the August 1991 Coup, New York – London, M.E. Sharpe, 1994.

Mikhail S. Gorbachev: The August Coup: The Truth and the Lessons, New York, Harper Collins Publishers, 1991.

Gerald K. Haines, Robert E. Leggett (Επιμ.): CIA’s Analysis of the Soviet Union 1947-1991: A Documentary Collection, Central Intelligence Agency, Langley, Virginia, 2001.

Serhii Plokhy: The Last Empire: The Final Days of the Soviet Union New York, Basic Books, 2015.

Martin Sixsmith: Moscow Coup: The Death of the Soviet System, New York, Simon & Schuster, 1991.

Robert W. Strayer-M.E. Sharpe: Why did the Soviet Union collapse? Understanding historical change, New York – London, M.E. Sharpe,1998.

Victor Sebestyen (Μετάφραση Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης):Η πτώση της σοβιετικήςαυτοκρατορίας. Η επανάσταση του 1989, Αθήνα, Ψυχογιός, 2011.

Παγκόσμιο Επιστημονικό Συμπόσιο στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών υπό τον τίτλο: «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ: Ιστορικά δεδομένα και σύγχρονες προκλήσεις»

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών σας προσκαλεί στις Εργασίες του Παγκοσμίου Επιστημονικού Συμποσίου της με θέμα «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ: Ιστορικά δεδομένα και σύγχρονες προκλήσεις» την Κυριακή 23 Ιουλίου 2017. Το εν λόγω Επιστημονικό Συμπόσιο συμπίπτει με την Έναρξη του 12ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Παμμακεδονικών Ενώσεων και του 71ου Παμμακεδονικού Συμποσίου Αμερικής.

 

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ HULOT: ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΩΜΩΔΙΑ-ΥΜΝΟΣ ΣΤΙΣ ΘΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ HULOT

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΩΜΩΔΙΑ-ΥΜΝΟΣ ΣΤΙΣ ΘΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Οι διακοπές του κ. Hulot (Les vacances de Monsieur Hulot) θεωρούνται ακόμα και σήμερα ως μια από τις κορυφαίες κωμωδίες όλων των εποχών. Το έργο αποτελεί σταθμό στην εν γένει σταδιοδρομία του σκηνοθέτη. Ο Jacques Tati (1907-1982) σκηνοθέτησε όλες κι όλες έξι ταινίες (Μέρα γιορτής-1949, Οι διακοπές του κ. Hulot-1953, Ο θείος μου-1958, Play Time-1967, Traffic-1971 και Parade-1973). Ο θείος μου τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του συνόλου της παραγωγής του Tati είναι η έμφαση στην εικόνα (οι διάλογοι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι), η ανάδειξη της συγκυριακής λεπτομέρειας, η παρατηρητικότητα, το λεπτό χιούμορ και, βέβαια, η αστείρευτη ευρηματικότητα. Στις Διακοπές του κ. Hulot, εισάγεται για πρώτη φορά ο αδέξιος αλλά πάντοτε καλοπροαίρετος και πρόθυμος να εξυπηρετήσει χαρακτήρας του κ. Hulot, ο οποίος θα παραμείνει ο απολαυστικός πρωταγωνιστής όλων των υπολοίπων έργων που θα ακολουθήσουν. Πρόκειται για έναν μάλλον μοναχικό άνθρωπο, ο οποίος ζει με τους δικούς του ρυθμούς και  δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τα όσα διαδραματίζονται γύρω του. Διεκδικεί, ωστόσο, με αξιώσεις τη συμμετοχή του στα τεκταινόμενα, με συνέπεια τη δημιουργία, εξαιτίας αυτής ακριβώς της ανακολουθίας, ξεκαρδιστικών καταστάσεων.  Τον Hulot υποδύεται ο ίδιος ο Tati. Πάντως, η μαγιά προϋπήρχε, καθώς ο ταχυδρόμος François, κεντρικός χαρακτήρας της πρώτης κατά σειρά ταινίας (Μέρα γιορτής), είναι ένα πρόπλασμα, η επεξεργασία του οποίου θα οδηγήσει, τέσσερα χρόνια αργότερα στην εμφάνιση και καταξίωση του διάσημου διαδόχου του. O André Bazin, εκδότης του περιοδικού Cahiers du cinéma, έγραφε σχετικά το 1957: “Ο Tati μπορούσε κάλλιστα να αποκομίσει μεγάλα χρηματικά κέρδη, γυρίζοντας σκηνές με πρωταγωνιστή τον μικρό ταχυδρόμο της επαρχίας. Αντ’ αυτού, προτίμησε να περιμένει τέσσερα χρόνια, αναθεωρώντας πλήρως, ύστερα από πολλή σκέψη, την αρχική αυτή εκδοχή. Αποτέλεσμα ήταν ένα αδιαμφισβήτητο αριστούργημα, για το οποίο μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως αποτελεί την πλέον ριζική καινοτομία στο χώρο του κωμικού κινηματογράφου από την εποχή των Marx Brothers. Αναφέρομαι, βεβαίως, στις Διακοπές του κ. Hulot”. Ο δε Αμερικανός κωμικός ηθοποιός Buster Keaton, δήλωσε πως τα έργα του Tati, με την υποτυπώδη, μόνο, προσθήκη του ήχου, υπηρετούν και συνεχίζουν την πραγματική παράδοση του βωβού κινηματογράφου στην πλέον αυθεντική της έκφανση.

  Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

 

Η ΑΦΙΞΗ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

ΤΟ ΒΑΨΙΜΟ ΤΗΣ ΒΑΡΚΑΣ

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ

ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΜΠΡΙΤΖ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΑΣΧΗΜΑ

ΑΝΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΜΑΘΗΜΑ ΙΠΠΑΣΙΑΣ

ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΕΝΝΙΣ

ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ

O ΓΕΡΑΝΟΣ

 

 ΕΝΑ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟ ΠΑΓΩΤΟ

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ

ΤΟ SAINT-MARC-SUR-MER (ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ) ΣΗΜΕΡΑ          

          

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ FRANÇOIS ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ, ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ κ. HULOT

Η CLIO TURBATA ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΗ  ΠΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΠΑΡΕΑ ΚΑΘΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ. 

 ΤΕΛΟΣ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΝΑ     

ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

 

 

“LES VACANCES DE M. HULOT” ON VIMEO

Жак ТАТИ » Les vacances de monsieur Hulot» from The White Mask International Mim on Vimeo.

 

Επιμέλεια αφιερώματος: Γιάννης Μουρέλος

Μορφοποίηση: Νίκος Μισολίδης

Διάλεξη του καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής  Αυστραλίας κ. John Melville Jones με θέμα «Η Ρωμαϊκή Μακεδονία»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΤΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

(ΑΙΜΣ)

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

(ΙΛΕΧ)

 

Σας προσκαλούν

 

Στην διάλεξη του καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής  Αυστραλίας

κ. John Melville Jones με θέμα «Η Ρωμαϊκή Μακεδονία»

 

 

Ακολουθεί η ανακήρυξη Επίτιμων Μελών

της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής των  κκ.

 

  • Prof. Michael John Osborne, Ακαδημαϊκού τ. Πρύτανη Πανεπιστημίου La Trobe
  • Prof. John Melville Jones, Καθηγητή, Ιστορικού του Πανεπιστήμιου Δ. Αυστραλίας
  • Prof. Anastasios Myrodis Tamis, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Norte Dame Αυστραλίας

 

 

Τελεί υπό την αιγίδα του Υφυπουργείου Μακεδονίας – Θράκης   

 

 

Αναστάσιος Μ. Τάμης

Βασίλειος Ν. Πάππας
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΙΜΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΙΛΕΧ

 

 

ΕΝΟΣΩ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

4η Ιουλίου: ΗΜΕΡΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΩΝ Η.Π.Α

ΕΝΟΣΩ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Επισήμως, η ιδέα της κατασκευής ενός αγάλματος και της δωρεάς του στις ΗΠΑ στο πλαίσιο της συμπλήρωσης, το 1876, εκατό ετών από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1865 στο Παρίσι, σε ένα μυστικό δείπνο στην οικία του πολιτικού Édouard de Laboulaye. Ο Laboulaye ηγείτο μιας φιλοαμερικανικής κίνησης, η οποία είχε ενστερνιστεί τις αρχές και αξίες της Αμερικανικής Δημοκρατίας ως μέσο καταγγελίας του απολυταρχικού και ανελεύθερου καθεστώτος της Δεύτερης Αυτοκρατορίας στη Γαλλία (Ναπολέων Γ΄). Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 15 Απριλίου 1865, είχε δολοφονηθεί ο Αβραάμ Λίνκολν, μια είδηση, η οποία είχε αναστατώσει τους συνδαιτημόνες του Laboulaye και συσπειρώσει ακόμα περισσότερο γύρω από την σκέψη μιας συμβολικής χειρονομίας προς τις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, η ιδέα προϋπήρχε, το ιστορικό της, όμως, προσέλαβε, αυτή την μορφή χρόνια αργότερα, από τον κατασκευαστή του αγάλματος, τον γλύπτη Auguste Bartholdi (1834-1904), για λόγους καθαρά επικοινωνιακούς, που σχετίζονταν με τη συλλογή χρημάτων για την αποπεράτωση του έργου. Χρειάστηκε να μεσολαβήσουν 21 ολόκληρα χρόνια από τη γέννηση της ιδέας έως τα επίσημα εγκαίνια, στις 28 Οκτωβρίου 1886 στο Liberty Island της Νέας Υόρκης. Στο διάστημα αυτό, η όλη επιχείρηση κατασκευής προσέκρουσε σε δυσκολίες και εμπόδια πάσης φύσεως. Άλλοτε αντιμετωπίστηκε η προοπτική ματαίωσης, άλλοτε επιλέχθηκε η δημόσια έκθεση ολοκληρωμένων τμημάτων, άλλοτε η μόνιμη τοποθέτηση του Αγάλματος σε περίοπτη θέση της γαλλικής πρωτεύουσας, ενώ εξίσου περιπετειώδης αποδείχθηκε και ο διάπλους του Ατλαντικού το 1885, καθώς επί μέρες είχαν χαθεί, εξαιτίας θαλασσοταραχής, τα ίχνη του πλοίου, το οποίο μετέφερε το πολύτιμο φορτίο στην αντίπερα όχθη. Γεγονός, πάντως, είναι πως επί χρόνια, οι κάτοικοι του Παρισιού είχαν εξοικειωθεί με τη θέα του Αγάλματος, το οποίο και θεωρούσαν ως αναπόσπαστο τμήμα της δικής τους καθημερινότητας. Αυτήν, ακριβώς, τη διάσταση επιχειρεί να αποδώσει το παρόν αφιέρωμα, κάνοντας χρήση φωτογραφιών της εποχής εκείνης.

 

Auguste Bartholdi

 

O Bartholdi στο ατελιέ του το 1891.

 

 

Το πρώτο πρόπλασμα (1870), Μουσείο Καλών Τεχνών, Lyon

 

Η κατασκευή του χεριού.

 

 

Η αποπεράτωση του πυρσού (1878).

 

Η κεφαλή του Αγάλματος στο Πεδίον του Άρεως (Champs de Mars) το 1878

 

 

 

 

Τα στάδια της συναρμολόγησης

 

Τμήματα του Αγάλματος στον υπαίθριο χώρο του εργαστηρίου Gaget, Gauthier et Cie της rue de Chazelles.

 

Το κυρίως μέρος του Αγάλματος κατά τη συναρμολόγηση.

 

Φωτογραφία με το σχόλιο: To Άγαλμα της Ελευθερίας ύψους 46 μέτρων, Ιανουάριος 1884 και υπογραφή του Bartholdi.

 

Το εξώφυλλο της Illustrated Newspaper, παραμονές της μεταφοράς του Αγάλματος στη Νέα Υόρκη.

 

 

Το Άγαλμα στην τελική του θέση, στο Liberty Island της Νέας Υόρκης.

 

 

Η γαλλική εκδοχή στις όχθες του Σηκουάνα.

 

 

 

Παρίσι, γέφυρα Grenelle, σε καρτ ποστάλ εποχής.

 

Απομίμηση του πυρσού, Παρίσι, πλατεία Alma.

 

H ιαπωνική εκδοχή μπροστά από τη γέφυρα του Ουράνιου Τόξου, στον κόλπο του Τόκιο.

La statue de la liberté Naissance d’un symbole

 

Επιμέλεια αφιερώματος: Γιάννης Μουρέλος

Μορφοποίηση – Επιμέλεια έκδοσης: Δημήτρης Μητσόπουλος 

Στη μνήμη του καλού μας φίλου Ντούσαν Μπατάκοβιτς

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΜΑΣ ΦΙΛΟΥ

ΝΤΟΥΣΑΝ ΜΠΑΤΑΚΟΒΙΤΣ

 

Την περασμένη Τρίτη (27 Ιουνίου 2017) έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών ο ιστορικός και διπλωμάτης, Ντούσαν Μπατάκοβιτς. Ο Μπατάκοβιτς είχε διατελέσει πρέσβης της Σερβίας στην Ελλάδα (2001-2005), τον Καναδά  (2005-2007) και τη Γαλλία (2009-2012) ενώ από το 2013 είχε αναλάβει τη διεύθυνση του Βαλκανολογικού Ινστιτούτου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.

Στο παρόν σημείωμα δεν θα γίνει εκτενής λόγος  στο πλούσιο συγγραφικό έργο του εκλιπόντος[1]. Η αξία του άλλωστε πιστοποιείται από το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι βιβλιοθήκες του κόσμου που ασχολούνται με τα Βαλκάνια φιλοξενούν κάποιο βιβλίο του και ότι έργα του έχουν μεταφραστεί σε έξι γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρουμανικά, αλβανικά και ρωσικά).

Αυτό που έχει σημασία να μνημονεύσουμε για τον Ντούσαν Μπατάκοβιτς είναι ότι ήταν ένας άνθρωπος που κατάφερνε πολλές φορές να συνταιριάζει αυτά που για τους πολλούς έμοιαζαν αταίριαστα. Βασιλικός  αλλά και βαθύτατα δημοκράτης, φλογερός πατριώτης αλλά και κοσμοπολίτης, θρησκευόμενος και ορθολογιστής, αυστηρός αλλά και προσιτός, άνδρας που συνδύαζε την αριστοκρατική φινέτσα και τη λαϊκή απλότητα στους τρόπους του, το λόγο του και τη συμπεριφορά του. Ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά, άλλωστε, ότι η πραγματική πρόοδος δεν μένει στο στάδιο των στείρων αντιθέσεων αλλά πρέπει να διέρχεται και μέσα από τη βάσανο της σύνθεσης.

Η εκδημία του στερεί από την Ιστορία έναν αφοσιωμένο θεράποντά της, από τη Σερβία μία προσωπικότητα διεθνούς εμβέλειας αλλά και από την Ελλάδα έναν ειλικρινή φίλο και καλό γνώστη της ελληνικής πραγματικότητας. Επιθυμία του ήταν δει κάποια από τις μελέτες του μεταφρασμένη στα ελληνικά ευελπιστώντας ότι έτσι θα έβαζε ένα λιθαράκι στην προσέγγιση μεταξύ των δύο λαών. Ένιωθε μάλιστα ιδιαίτερη τιμή για τις στενές σχέσεις που διατηρούσε με μέλη της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας ενώ επίσης καυχιόταν για το γεγονός ότι κατόπιν δικής του παρέμβασης μία οδός του Βελιγραδίου είναι πλέον αφιερωμένη στον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Εάν ισχύει ότι πεθαίνουν μόνο όσοι ξεχνιούνται τότε ο «Ιππότης του Κοσόβου» όπως τον χαρακτήρισε η σερβική εφημερίδα Danas θα βρίσκεται ανάμεσά μας μέσα από το επιστημονικό του έργο που αφήνει πίσω του ως παρακαταθήκη και τις αναμνήσεις που άφησε σε συγγενείς, φίλους και συνεργάτες. 

 

 

Loypas
Το κείμενο συντάχθηκε από τον Αθανάσιο Λούπα,  Υποψήφιο Διδάκτωρa του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας του ΑΠΘ

 

 

[1] Λεπτομέρειες σχετικά με το επιστημονικό έργο του Ντούσαν Μπατάκοβιτς στην προσωπική του ιστοσελίδα http://www.batakovic.com.

14th International Congress of Ottoman Social and Economic History (ICOSEH) 24 -28 July 2017

14th International Congress of Ottoman Social and Economic History (ICOSEH)

The 14th International Congress of Ottoman Social and Economic History (ICOSEH) will be held in Sofia, Bulgaria, on 24-28 July, 2017. Arrangements for this meeting are being handled by the Faculty of History at the University of Sofia “St. Kliment Ohridski” under the auspices of International Association of Ottoman Social and Economic History (IAOSEH).  

More info: ICOSEH